24 Aralık 2013 Salı


dedem gittiği gün babam.
komşumuz dursun teyze kızları göndermiş "türkiye
den size telefon var" diye.
heyecanla gittik ben annem küçük kardeşim ve o zamanlar saçları simsiyah olan kahramanım babamla...
telefondaki kimdi bilmem ama babam sadece" babam ölmüş "dedi .ve otura kaldık turan amcalarda.kardeşim basmışdı çığlığı bilir gibi .annem beni emzik için gönderince eve henüz küçük olan ben dedemi düşündüm onu ne çok sevdiğimi büyük bir insan edasıyla onunla geçen anları düşledim ,kaç senelik anımız varsa:)ne uzun du o emzik arama faslı ,tamam tamam buldum.
babam gittiği gün saçları beyazdı tıpkı dedem gibi ve onun gibi yürüyemiyordu oda.
babam öldüğü zaman dedem öldüğünde babamın genç yüzü geldi hayalime ,
gerçi babam bana göre yaşlıydı o zamanlar ...
çocukların yüreklerindeki kilitli odaların anahtarları bizde aslında.
dinlemeden anlamamız gerektiği anlarda başvurmamız gereken yanımızda dolaşan eteğimizi çekiştirip duran çocukluğumuz.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...